Konieczność realizacji zasady jedności wszystkich lu­dzi pracy w walce rewolucyjnej — zasady sformułowa­nej przez klasyków socjalizmu naukowego — została po­twierdzona zarówno w ogniu walki rewolucyjnej o władzę polityczną, jak i w procesie budownictwa socjalistycz­nego.

W historii polskiego ruchu rewolucyjnego znalazło to swój wyraz najpierw w idei walki o jednolity front lu­dowy przeciw faszyzmowi i wojnie, a w latach okupacji w koncepcji Frontu Narodowego.

Polska Partia Robotnicza nawiązując do marksistowsko- leninowskich tez postulujących konsolidację wszystkich ludzi pracy na gruncie ideologii formułowanej przez ko­munistów, wykorzystując doświadczenia polskiego i mię­dzynarodowego ruchu robotniczego, wystąpiła z progra­mem organizowania najszerszych rzesz społeczeństwa pol­skiego pod sztandarem walki o wyzwolenie narodowe i społeczne.

Już w pierwszej swej odezwie „Do robotników, chło­pów i inteligencji. Do wszystkich patriotów polskich” (styczeń 1942) PPR głosiła: „W tej decydującej chwili przed całym narodem staje zagadnienie zjednoczenia wszystkich sił do walki z okupantem…, zadanie utworze­nia frontu narodowego do walki o wolną i niepodległą Polskę”. Front ten obejmować miał wszystkich patrio­tów polskich, wszystkich uczciwych Polaków, wszystkich, którzy są gotowi do walki o wolną i niepodległą Polskę. Miał to być front, w którego „pierwszych szeregach wal­czyć będzie zespolona i zwarta klasa robotnicza”.

Organizując wspólny front walki z okupantem i walki o Polskę, „w której sam naród o swoich losach stanowić będzie, o Polskę, w której nie będzie faszyzmu ani ucisku obszarniczego… nie będzie ucisku narodowego, nie będzie głodu, nędzy i bezrobocia” — PPR wyciągała rękę do wszystkich „uczciwych Polaków, bez względu na ich za­patrywania polityczne czy religijne”.

Postulaty i zasady dotyczące Frontu Narodowego gło­szone przez PPR od chwili jej powstania zostały skon­kretyzowane w Deklaracji programowej PPR z listopa­da 1943 r. W dokumencie tym, zawierającym program przejścia wyzwolonej Polski do ustroju socjalistycznego, PPR zapowiada m.in. pełną swobodę wyznań religij­nych.

PPR stanęła więc konsekwentnie na stanowisku, że po­dział obywateli polskich na patriotów i na zdrajców oj­czyzny, na zwolenników socjalizmu i na zwolenników ka­pitalizmu nie pokrywa się z podziałem na ludzi wierzą­cych i niewierzących. Ideę Frontu Narodowego sformuło­waną przez PPR przejęła, twórczo rozwinęła i realizuje w procesie budownictwa, socjalistycznego — PZPR.

W Polsce Ludowej wszystkie istniejące partie politycz­ne: Polska Zjednoczona Partia Robotnicza, Zjednoczone Stronnictwo Ludowe, Stronnictwo Demokratyczne, są zjednoczone sojuszem politycznym i stoją na gruncie bu­downictwa socjalistycznego, realizowanego pod kierownic­twem PZPR. Zewnętrznym wyrazem tego sojuszu jest Front Jedności Narodu, który będąc reprezentantem ca­łego narodu, jednoczy wszystkich obywateli, którzy w swoim postępowaniu kierują się patriotyzmem i po­czuciem społecznego obowiązku, którzy stoją na gruncie budownictwa socjalizmu, niezależnie od tego, czy wyznają światopogląd materialistyczny, czy idealistyczny.

„Zadania, które stoją przed nami — mówił premier Piotr Jaroszewicz na plenarnym posiedzeniu Sejmu w dniu 23.XII.1970 r.—wymagają współpracy rządu, orga­nizacji związkowych i społecznych, wszystkich obywate­li— partyjnych i bezpartyjnych.

We Froncie Jedności Narodu jest również miejsce dla stowarzyszeń katolików świeckich. Stosunek partii do tych stowarzyszeń kształtuje się w zależności od ich stanowiska zajmowanego wobec socjalizmu i najważniejszych spraw dotyczących naszego bytu państwowego. W życiu społecz­nym naszego kraju postępowe stowarzyszenia katolickie odgrywają pozytywną rolę; uznają one kierowniczą rolę PZPR i w większości zasadniczych spraw opowiadają się za socjalizmem.

Patriotyczna i socjalistyczna jedność wszystkich ludzi pracy w walce o urzeczywistnienie ideałów socjalizmu jest zasadniczym źródłem siły państwa ludowego i podstawo­wym warunkiem rozwoju ekonomiczno-społecznego kraju. Podstawą siły naszego państwa jest sojusz polityczny PZPR, ZSL i SD. Partie te powołały Polskę do życia i wal­czyły z siłami reakcji o jej umocnienie. PZPR wraz ze stronnictwami politycznymi sprawuje kierowniczą funkcję w FJN, który skupia w swych szeregach wszystkie postę­powe siły pragnące pracować dla dobra i pomyślności kraju.